Düzgün Adam'a Mektuplar -1-

Merhaba düzgün adam.

Acılarımı, anılarımı ve içimdekileri bir tek sana anlatabilecek gücüm var. Sen anlarsın ya beni ve her duyguda verirsin tavsiyelerini. Umurum da mı bu yazının edebi dili. Kendimi senin o naif ellerine bıraktım. Hani omzuna yaslanıp ağladığım o gecelerdeki gibi. Zamanı bir sakız gibi çiğnediğim ve anlımın secdelerden uzaklaştığı günlerden beri sana hasretim.

Sensiz olmuyor be düzgün adam. Sokaklarda hala bir çığlık yankılanıyor, kulaklara Roma’nın zulüm mabedlerinden gelen isyanın sesleri geliyor. Yalnızlık çok zor buralarda. Senin hüzünle bakıp, söylerken bile gözlerinden hasret damlalarıyla ıslattığın o gurbet şehirlerinin ne adı var bende, ne de yoluna yokuşları aşabilecek takatim. Hani bana Biri’nden bahsetmiştin. Güneşten ışıltılar vardı yüzünde. Yüzünde nurdan perdeler vardı. Gözlerini görmek için, dualarımda Arş’ı titretecek şekilde ağlamamı söylemiştin. Düzgün adam, bırak uğrunda ağlamayı ben artık O’nun adını bile anmıyorum.

Düzgün adam, rüyalarımda güzelce karnımı doyuruyorum. Bahira’ya aldırmadan geçiyorum kervanın yanından. Gece gökyüzünde bir nur gibi parlıyorken yıldızlar ve gündüz vakti güneş hükmederken karanlığa, ne Rahmet’i arıyor naçar yüreğim ne de ellerimi uzatıyorum semaya. Ben nereye gidiyorum düzgün adam. Ne istiyorum. Düzgün adam ben neden böyle oldum.

Bu mektubu sana yazarken çok utanıyorum. Daha bir ömür önce konuşmuştuk bunları senle. Üzerinden yıllar geçmedi. Çıldırasıya bir kelepçe takılmış ellerime ve toprak kokuyorum şimdi uçurumun kenarında. Salya sümük ağlayasım var. Haykırasım var. Omzuna yaslanıp hıçkıra hıçkıra tüm derdimi, ezberimi dökmek isterdim.

Ne zaman geleceksin düzgün adam. Uzun zaman oldu görüşmeyeli. Mektubunda da yazmamışsın geleceğin vakti. Ben isterim sana gelmeyi ama biliyorsun işte burada dünya işlerinden yapmam gerekenler var. Ne mi? Mesela; ilmi gömen yüksek binalar, kalbi gömen elbiseler ve cenneti gömen haramlara rehberlik etmem gerekiyor. Bilirsin düzgün adam burada işler böyle yürüyor.

Neyse düzgün adam. Sen bana aldırma. Ben alıştım bana. Sen de alışırsın zamanla. Gelmiyorsa karanlık gecelerimize nurdan bir ışık, kapanmışsa kapılar ardına kadar, söz vermiştim sana Tırnaklarımla kazıyarak toprağı geçerim o kapıdan. Sessizliğim bir gün bitecektir.

VE ŞUNU UNUTMA Kİ SESSİZLİĞİN SESİ ÇIĞLIKLARDAN DAHA YÜKSEKTİR…


Sevgilerimle, Gün AHKAR.


Sefa Şengül